Pozdråv ko vsim, prijatelji! Prěmnogo sę radujų, že ponovno mogų govoriti něčto pri međuslovjanskoj kofeině. Prěmnogo sę tòž radujų, že blågodare međuslovjanskomu języku mogų izraziti mojų radosť. I dnes hćų o tom něčto vęće råzkazati. Či međuslovjansky može li funkcijonovati kako živy, elastičny język? Či v tom lingvističnom fenomenu mogų zapravdų izraziti moje vse emocije? Nu... odgovor jest vsegda - to zavisi. Prizivajų na četvrty epizod Međuslovjanskoj Kofeiny :)

Emocije, čuvstva... sųt něčto, čto imaje vsaky člověk. Začto hćų dnes o njih govoriti? Zatože ješče prěd někakym měsęcem govoril jesm s prijateljami iz Međuslovjanskoj Besědy, že imam s tom problem. Iměl jesm problem sò izražanjem mojih emociji na međuslovjanskom języku. “Či jest li to zapravdų taky problem?” - někto može zapytati. Nu... jest. I hoť prěđe o tom jesm ne myslil to uviděl jesm, že zapravdų imam v sobě potrěbų daby učiniti moje međuslovjansko govoreńje vyše emocijonalno. Povodom togo bylo, že v čas råzličnyh međuslovjanskyh besěd imeli jesmo momenty “serioznosťi”, směšne momenty, momenty dumańja, “filozofovańja”. A ja jesm dòlgo, prěmnogo dòlgo čul, že moj język jest negybky, neelastičny, taky prěmnogo tvŕdy, ako li možno tako skazati. I može ne myslil jesm o tom dosť čęsto, ale zapravdų v srědině mojej duše čul jesm někako neudobstvo, ne čul jesm sę s tom komfortno. Mysljų, že povodom togo jest, že međuslovjansky za mę funkcijonuje kako moj rodny język, zatože jest do njego veliko podobny. Kako govorjų na međuslovjanskom, tako čujų kako byh govoril poljskym językom. Zatòm kako ješče jesm ne znal języka tako dobro, viděl jesm to neudobstvo. Dnes už togo ne čujų i mogų dosť dobro izražati blizno vsake emocije, kake hćų. Uvěrjeno ješče ne znajų vsečego, ale idų v tom směru. Čto jesm dělal daby naučiti sę međuslovjansko izražati emocije? Nu, čestno govoręći - ničto izmagajųćego. Prosto jesm govoril tako dòlgo, že moj mozg sam našel někaky sposob daby govoriti vyše elastično. Ale toj cělj iměl jednų tęžkosť - ja jesm htěl daby moj međuslovjansky byl vsegda navyše råzumlivy, zatòm kako jesm htěl izkoristati někako slovo, ktoro moglo by byti nerazumlivo, tako jesm čul, že ne jest to korektno i prosto jesm jego ne koristal. Isto iz togo povoda čul jesm takų języčnų negybkosť. Našel jesm jedino několiko rěčeńj, ktore byly proste i råzumlive. I tako napriměr prěđe jesm govoril “mnogo, mnogo”, hoť dnes už govorjų “prěmnogo”. Moja glåva sama uviděla, že ne može koristati vse slova, ktore by htěla koristati na poljskom języku. I tako, několiko měsęcami jesm podsvědomo iskal někake slovesa i konstrukcije, ktore bųdųt lěpje izražati moje emocije. Ne govorjų tutoj o vulgarizmah, očevidno - jih koristańje jest prěmnogo prosto, ne vsegda jest to možlivo i ne vsi ljudi prosto hćųt je koristati, ne vsim sę to navidi. Hćų rěkti, že jest možno najditi take međuslovjanske konstrukcije, ktore pomagajųt izražati emocije, ja govorjų tutoj o takyh slovesah kako “odlično”, “krasno”, “mnogo” i napriměr o prědrastkě “prě”, kako napriměr v “prěkrasno”, “prěmnogo” ili tòž “prěodlično”. Govorjų tutoj o konstrukcijah “radovati sę”, “naviděti sę”, “nenaviděti”, “byti nervoznym” i druge. I ja věm, že ješče trěbujų prěvelikoj kolikosťi besěd, dabyh mogl svobodno koristati međuslovjansky vò vsakom slučaju, ale už dnes znajų několiko slov, ktore sųt koristne daby ukrěpiti moje rěčeńja. Ako li něčto jest zlo za mę, ale ja byh htěl ješče vyše to podčrknųti, naznačiti, tògda rěknų “kako to jest za mę prěmnogo, prěveliko zlo!”. Razuměte li? Potom už ostavaje jedino iskańje drugyh slovesov i zapisyvańje jih v glåvě. Jest cěnno to dělati, zatože kako možeš izražati to, čto čuješ, tako tvoj język staje sę vyše prirodny, vyše legky, vyše živy, vyše elastičny. Čuvstva i emocije to jest prosto jedna iz prvyh dob razvoja tvojego idiolekta, tvojego vlastnogo međuslovjanskogo. Ostaje sę ješče jedna kvestija - råzumlivosť. Vsegda jest potrěbno pamętati, že međuslovjansky to prěd vsem język, ktorogo glåvny cělj jest råzumlivosť. Vsegda jest potrěbno iskati take slovesa, ktore bųdųt råzumlive za vsih ljudi, s ktorymi govorimo. I to jest pričina togo, že počętkovo tako tęžko jest izražati čtokoli na međuslovjanskom. Jestvuje pytańje: či jest li vòobče potrěbno iměti emocijonalne slovesa? Či međuslovjansky ne jest li glåvno zato, daby možno bylo vyše legko komunikovati sę s drugymi Slovjanami? Da, očevidno, to jest jego cělj. Ale... drugi Slovjani to tòž sųt ljudi, ktori tòž imajųt někake čuvstva, zatòm poněkògda potrěbno jest někako oruďje, ktoro bųde pomagati sę zajedno råzuměti jedin drugogo. A či ne jest li tako, že imamo prěvelikų potrěbų, daby drugi ljudi råzuměli moment našej radosťi, našego smųtka? I to bųde funkcijonovati daže ako li bųdemo napriměr narųčati/zamòlvjati někako jelo v někakom restoranu. Ako li hćemo izraziti, že jelo bylo vkųsno to lěpje jest rěkti “Hvala za jedų, bylo vkųsno” ili “Hvala vam za jedų! To bylo zapravdų, zapravdų prěveliko vkųsno!”? To sųt jedino dodatòčne slovesa, ale po mojemu mněńju one zvųčęt vyše lěpje. Očevidno - nakonec vsečto zavisi od situaciji i trěbujemo na vsaky slučaj pamętati mnogosť variantov, tako dabyhmo byli råzumlivi. Po mojemu mněńju lěpje jest znati elastičny język, tako daby mogti sę radovati jego koristańjem. Ako li bųdemo mogli izraziti vsečto - tako naš język bųde zapravdų živy i prirodny. Nu, zatòm... sumarizujųći. Jest možno prěveliko prosto izražati međuslovjanske emocije, jest možno prěveliko prosto prisposobiti svoj živy međuslovjansky język ko drugomu člověku. Jest to možno zato, že međuslovjansky imaje prěmnogo silno orųžje - kontekst, ktory jest elastičny i råbotaje prědobro, a o njim vęće bųdų htěl izrěkti v naslědnoj Međuslovjanskoj Kofeině. Či možno li na međuslovjanskom izražati emocije? Mysljų, že da. Ale kako je izražati? To jest už pytańje, ktoro vsaky čalověk trěbuje zapytati sebě samogo. To už vsečto dnes. Ja nadějajų sę, že tuto kråtko video bųde za vas koristno, vò vašem govoreńju i iskańju sposobov, ktore bųdųt dělati vaš međuslovjansky vyše i vyše živym. Pišite v komentarah ako li imate někake pytańja! Imajte dobry denj, prijatelji! Držijte sę!