KOLĚBANKA NA TRINADSETOM ZAKOMORJU

Tuta kratka povědka jest moj son, ktory ja jesm snil jutrom v 13.09.24. Ja jesm dodaval do njej nemnogo detaljev. Jedin denj prědže ja jesm gledal video ob universum The Backrooms, i ja jesm izkoristal tuto universum kako pozadje mojej povědky. Ostražno: Da, toj son je byl bez malogo nočna mora, itak povědka može byti težka za něktore osoby. Da, heroj jest vulgarny, a avtor svědomo i dobrovoljno probuje vozbuditi strah v čitatelju. Da, ja jesm dozvolil AI generovati ilustraciju togo, čto ja jesm uviděl v mojem snu. Da, ja myslju, že ona jest slaba.

Dobrogo čitanja 🥰🥰🥰

==============

Ja zaisto ne znaju kako ja jesm tut izjavil se. V koridoru razhodi se zatuhly, nesvěži aromat, kako by vsečto vokrug bylo obloženo nevidimoju plěsnju. Medovo-žolty koverec na podlogě jest legko mokry ~ vlažny, a stěny sut oblěpjene nekrasnoju, kremovo-žoltoju tapetoju, na ktoroj sut narysovane někake komplikovane ornamentacije. Fluorescencijne lampy delikatno světet jasno-žoltym světlom. Vsekde tut jest tako žolto. I tiho. Tako spokojno, že jest možno uslyšati nizky šum vsakoj lampy, a takože tako nespokojno, že trudno jest koncentrovati se na tutom. Moje kroky sut lědva slyšne, kogda ja idu na mekkoj, vlažnoj podlogě. Idu ja naprěd, a nakonec dohodim do dverij. Vidžu jih, otvarjaju. I směsta ja vidim vtore dveri. Tutčas ja znaju, čto jest potrěbno dělati. “Dvojne dveri na Zakomorju Zero najčesto označajut, vhod do Trinadsetogo Zakomorja” – ja pripominaju sobě znajemu informaciju. Ja hču idti do Trinadsetky, zaisto zato ja tut jesm. Da by hoditi. Da by ogledati. Jednako, jest problem – potrěbno jest odgadati kod.

Na drugyh dverah zapravdu jest někaka prosta mašina, ktoru jest možno obračati, podobna, kaka jest na staryh sejfah, v ktoryh banky držali sut denary. Vsečto tuto godi se s ustnymi i pisemnymi informacijami od ljudij. Tuto jest čudno, ale odgadanje koda ne jest za mene ničto težko. Ja obračaju orudje sedmikratno i vidžu nomer “sedm”, potom trikratno i vidžu nomer “tri”, potom petikratno, i vidžu “pet”. Zagadka jest bystro razrěšena, prividno ja imam tutdenj ščestje.

Dveri otvarjajut se, a do mojih očij prihodi cělkom drugy krajevid. Ja tutčas jesm v opuščenoj, staroj školě. Ne gledajuči nazad – ljudi sut govorili, da by to ne dělati – vhodim v komplikovane struktury Trinadsetogo Zakomorja. Koridor kruti se, ne jest prosty. Od mnogyh okon dovnutra vpadaje jasno, bělo světlo. To izgledaje tako, kako by vně, za oknami, byla mgla. Ale, jasny grom, tuto ne jest možlivo. Ne jestvuje “vně”, ne jestvuje nikako “za oknami”. Ja absolutno znaju, že koridory Trinadsetogo Zakomorja imajut miliony kilometrov, a najpravdopodobno znana povrhnja toj anomalije jest milionkratno vyše velika. Moja personalna hipoteza govori, že vse tute kalkulacije možno jest oddaliti do dupy, a ponadvyměrne Zakomorja to směh Kosmosa, ktory někde medžu stranicami našej logičnoj, davnoj realnosti iztvoril je bezkonečnost stupnjev, ktore imajut bezkonečnu povrhnju. Jebany hotel Hilberta iz najstrašnoj nočnoj mory.

Tut takože jest tišina. Škola pripominaje mi opuščene, stare ruiny budynkov v Pripeti. Hot, tuto jest dost zabavno, zato čto ja ne jesm uvěrjeny odkud ja znaju čto jest Pripet. Možno v bezgroznoj česti Zakomorij, v někakoj bazě govoril mně o tom někaky člověk, ktory je tam byl prěd tym, kogda naša realnost stala cělkom pokurvjena? Tako ili inače sravnjenje školy do Pripeti jest za mene cělkom dobro. Tut ležet različne, dětske igračky do zabavy, vsekde jest sivo, bezradostno, a vozduh izpolnjeny jest tutoju nesnosnoju, jebanoju tišinoju. A zaisto v koridorah, ja tuto znaju, slyšu dětske, radostne glasy. “Slyšu jih” v razpratom, pljuševom medvědku, “slyšu jih”, zapisanyh v knižkah i zapisnikah, ktore ležet vsekde vokrug, “slyšu jih”, sostruganyh ostrymi cirkuljami na staryh, drěvěnyh lavkah i sědiščah. Tišina jest ogromna, gusta.

Ja znam, že na Trinadsetom Zakomorju jest možno uviděti različne nemile za ljudi… bytosti. Nadprirodne bytosti, ktore čekajut někde v temnostah, skryte medžu světlnymi prugami, ktore padajut na zemju iz “za” okon. Nu, ale seriozno, odkud jest tuto světlo? Ja ne hču tuto poznavati, itak ja ne prihodim do okon, da by Kosmos ne iměl potrěbu izjasnjati mi, začto bude dobro, ako li ja ne budu tutym interesovany. Ja ne interesuju se, idu naprěd srědinoju koridora. Jedino poněkogda gledaju nazad, zato čto mi sdavaje se, že něčto prěběžaje mi bez malogo pri hrebetu.

Da, tuto sut jedino halucinacije. Idi dalje, idiote, ne zadrživaj se tut.

Koridor odbačaje napravo, ale prěd mnoju jest prosvět. On jest vhod do gimnastičnoj saly, i on jest zabarikadovany drěvěnymi mebeljami s knigami. One ne sut vysoke, itak ja mogu uviděti čto jest v srědině. A tam ničto nadobyčajno: vot stara, drěvěna podloga; dolgy, metaličny držak, pri ktorom ne trenuje nikaky dětsky učenik; veliko zrcalo. Iz tišiny vnutri saly ne prihodet nikake směhy, nikake razgovory, ničto. Ja bystro gledaju na stěny, ktore uvěrjeno davněje sut byli vyše běle i menje izniščene. Ha, zaisto, jest li možno v tutom světu govoriti “davněje”? A možno ne jest nikako “davněje”, a vsečto je narodilo se v momentu, v ktorom ja jesm tut všel? To takože jest jedna iz mojih hipotez.

Na drugoj straně saly takože jest zabarikadovany vhod, a dalje jest podobny koridor. Ja gledaju tam, i znam uže vsečto: izobražaju sobě ja sotky miliardov kilometrov bezsmyslnyh tunelov, prěhodov, komor i zakomorij. Znaju ja, že odbačajuči napravo koridor, na ktorom ja jesm, potom ide dvukratno nalěvo, i sjedinjaje se s koridorom na drugoj straně gimnastičnoj saly. Začto tako jest? Ne znaju. Ne imam o tom nikakoj hipotezy. Ale tako jest, vsakokratno, na vsakoj uravnji, na vsakom stupnju Zakomorij, na ktorom ja jesm byl. Trideset dolgyh lět, hot tute zemske lěta v toj realnosti ne imajut nikako značenje. Pomimo tako dolgogo časa vse tute liminalne prostory sut za mene… prěkrasne. Ja nabiraju vozduh do těla, a dalje ja zadrživaju jego v sobě i zamiraju, ne dvigaju se.

Vot pri tamtom drugom vhodu, iz lěvoj strany pojavjaje se… bytost. Ona kolěbaje se na drěvěnoj, zabavnoj kolěbankě, ktora prividno jest privezana do stropa. Humanoid imaje sivu kožu i ogromnu glavu. U njego ne jest lice, ne jest nos, ne sut usta i oči, a pomimo togo on izgledaje tako, kako by on gledal prosto na mene. I kolěbaje se on tako, napravo, potom nalěvo, i izčezaje za stěnoju. Ja ne jesm nikogda uviděl něčto… tako. Trideset dolgyh lět, a tutu bytost ja vidim prvokratno. Čto tutčas potrěbno mi jest sdělati?

Napravo – pojavjaje se i gledaje. Nalěvo – propadaje.

Kurva! Čto jest tuto? Ja prěgledaju v svojem mozgu vsečto, čto ja znaju, da by najdti někakove pomočne informacije. My jesmo tako mnogo uže poznali. Bytosti iz těnjev, bytosti iz světla, prijateljske i neprijateljske. Čto jest… tuto?

Napravo – jest. Nalěvo – ne jest.

Jasny Kosmose! Potrěbno mi jest odběžati? Ale ja ne mogu odvračati se i běgti nazad. Ne jest možno! Ne v Trinadsetom Zakomorju!

Napravo – gledaje. Nalěvo – propadaje.

Napravo – vidi. Nalěvo – ne vidi.

Napravo…

Tutčas iz-za stěny vračaje se jedino drěvěna kolěbanka. Humanoid někde propadl. Kurva. On někde pošel. Ale ja… zaisto ZNAJU O TOM MĚSTU TAKO MNOGO! ZNAM, ŽE KORIDOR JEST JEDIN, ŽE TO GOVNO MOŽE TUT SVOBODNO PRIJDTI. Itak, začto KURVA ne imam nikakoj DOBROJ HIPOTEZY? TRIDESET LĚT, a ja imam počutje, že ja ne jesm sdělal NIKAKY KROK! TOJ MONSTR BUDE TUT V MOMENT PRIJDTI, JA ZNAJU TO.

Ale ja ne znaju čto jest tuto.

Ne znam čto on može mi sdělati.

Budu li ja smogti doběžati do bazy i skazati ljudam to, čto ja jesm viděl na Trinadsetom Zakomorju?

A možno tuto sut poslědne sekundy mojego žitja?

Ne znam, ale sbogom.