Album „Neonovy Blěsk”

V světlu neonov

Davno jesmo zabyli, čto znači temnost mračne města izpolnjaje tutčas světlo neonovy blěsk to jest naše ljudsko peklo vidžu vsečto, hot něčto odtud izběglo

Jesmo iz světla iztvorili naše gnězda, naše města kde svego blěska ne ukaže už nikaka gvězda, nikaka luna i planeta v noče polne gvězd ostaje se světlo světa

togo světa, světlo domov, světlo gradov blěsk tyh ulic, polnyh bědy i odpadov vsekde lampy, vsekde neony, vsekde do mojih očij vpadajut blěskajuče fotony

tako to jest, mogu idti v lěs mogu nesti blěsk, vesti tut jego čest, ale pustym zrěnjem poziraje na mně vsekto ja pytaju tutčas vsih: kde vaše světlo?

[neonovy blěsk]

Mrak tutčas žive v ljudah, i to jest strašno I to jest užasno, a davněje bylo jasno ljudi žili kako brati, to bylo ranje tutdenj nam ostaje se masovo pogrěbanje

i bratovo oddaljanje jedin člověk od drugogo vokrug mnogo ljudi a nemaje tut ničego i nikogo i to jest strogo i takože tajemno, jerbo davno jesmo zabyli, čto znači temnost

Idu ulicami na kakyh je mnogo ljudi ale vsake oči prazdne i nikto se ne budi vsake oči oslěpjene sut tym neonovym blěskom ljudi tak daleko, že potrěbny mi teleskop

ljudi tak daleko, a jih srdca mračne duše smutne, a jih slova neznačne Potrěbno malo světla, ono cěly čas jest Potrěbno ugasiti toj neonovy blěsk

Moje světlo

Ljubov naših srdc žarkost tvojih ruk može ješče imamo čas daby sbudovati něčto

Hoču idti tam v novy, lěpši svět može ješče imamo dost sil daby razpaliti blěsk

Тy jesi moje Solnce davaješ mi svoje teplo bud, prošu, njim, bez konca mojim světlom

Prošu tebe dnes bud so mnoju tut zajedno hču stvoriti ogonj i ne čekati tebe už

Ljubov naših srdc žarkost tvojih ruk tutdenj ješče imamo dost sil daby razpaliti blěsk

Кako malo nam potrěba jedino my i světlo lětimo dnes do njeba i ja i ty, moje světlo ty jesi moje Solnce davaješ mi svoje teplo bud, prošu, njim, bez konca mojim světlom

Globalny plamenj

Umiraje čas Vse menje nas Pali nas toj žar Naš ljudsky dar (Umiraje čas) (Vse menje nas)

Tuta historija načinaje se dost davno Miliardy lět tomu narodil se tut život Na početok prosto, na početok v vodě glavno Poslušajte dalje jerbo to jest zajmlivo

Život izšel iz vody, pošel žiti dalje Naša Zemja polna zvěrev, gribov, cvětov Až nakonec ljudi načeli egzistovanje prošlo mnogo časa, jesenj, zima, vesna, lěto

Ljudi odkryli kako iztvoriti světlo Ljudi odkryli kako iztvoriti ogònj Ljudi sdělali na tutoj planetě peklo Neonovy blěsk, vo vozduhu jadu mnogo

Nemnogo ljudi hoče ješče to směniti Nedolgo ne budemo mogli na toj Zemji žiti Nedolgo ne ostane se nikaky kamenj Vsečto spali požar – globalny plamenj! (Umiraje čas) (Vse menje nas)

Umiraje čas Vse menje nas Pali nas toj žar Naš ljudsky dar

Moj vsesvět

Idi so mnoju poletimo tutdenj v kosmos Uvidimo toj veliky prostor, poletimo prosto Ostavimo vzadu našu zelenu planetu Pokusimo najdti ščestje na někakom drugom světu

Idi so mnoju, poletimo daleko Najdemo vtory dom, nehaj daže trajaje to několiko věkov. Okruženi kosmičnoju tmoju To ne jest strašno jerbo ja budu s toboju

Poletimo tako mnogo kilometrov, budemo letěti zajedno so solnečnym větrom A kogda umorimo se tym dolgym putovanjem Pojdemo do kosmičnoj restavracije (ili ne, ako li takovyh nemaje)

Togda uvidimo kaky vsesvět jest veliky Pozrimo za okno, a tam světlo galaktiky Miliony zvězd, a na parkovišču naša raketa I nikde ne vidimo kde jest zelena planeta

To moja rima, dobra kako dobro pivo Ljudi nam mogut izrěkti, že tuto jest nemožlivo Ale my znajemo svoje galaktično putovanje Kosmična trasa, medžuplanetarno snovanje

Idemo dalje, lětlimo svobodno v daleky kosmos jesmo tut ja i ty, i lěpje ne mogl jesm izbrati prěkrasno tako s toboju v kosmosu putovati

odlično uviděti kako tvoje krasne oči imajut v sobě světlo zvězd, medžuplanetarnoj noči tvoje vlasy v uslovjah maloj gravitacije sut vyše čarovne než galaktične rotacije

Idu s toboju, letimo tutdenj v kosmos Gledajemo toj veliky prostor, letimo zajedno, letimo prosto i može najdemo někaku novu planetu Hot to ty jesi moje ščestje, vo cělom vsesvětu.

Blěsk dvoh lun

Purpurne nebo izšlo odtud už I tutčas noč čekaje nas Trideset měsecev temnosti i zvězd To jest dost dolgy čas

Daby učiti se novyh zvězdnyh map Kake v nebesah imamo tut Prěkrasny to obraz, prěkrasny to blěsk v světlu dvoh malyh lun

I prijde zima, i prijde sneg I našu koloniju ozębi mraz Hot ješče tutčas dost teplo jest To už v nedolgy čas…

Už ne pametaju kako izgledal naš davny dom Jedino pametam, že vsrěd mnogosti barv Bylo prěmnogo zelenyh, velikyh drěv I tuto imělo svoj živy čar

Kde mogu najdti toj daleky blěsk Světlo neonov i gradov velika moč Kako daleko jest tutčas moj dom? I kako dolgo trajaje noč?

Čto nese budučnost? Čto bude tam? Čto možno sdělati daby napraviti to? Či naš novy dom takože čekaje smrt? Kako odaliti od nas zlo?

Medžuslovjansky fank!

Dnes imamo ješče silu daby něčto uviděti Tutdenj s nami jest ta moč, daby něčto uslušati Tuto město ne jest daby stati, ne jest daby tlěti Dnes možemo ne mysliti mnogo, možemo se dvigati

medžuslovjansky funk medžuslovjansky funk

Tutdenj už ne ima moči daby něčto srazuměti Dnes my jesmo tut, daby radovati se zajedno Vsake važne odgovory zautra budemo iskati Tutdenj važno, že razumějemo to rěčenje jedno: