Sněžna Děvčina. Povědka. Byla iztvorjena v 19 věku i postala klasikojų v teatrah.

To možno imenovati jednym iz prvyh priměrov slovjanskogo fantazy.

Ona byla filmovana v 20 věku i dobyvala medalj Kanskogo kinofestivalja.

Budemo kratko pokazati, čto bylo v tom polutoročasinom filmu.

V dalekom skrytom lěsu stoji ledovy dom.

A v(o) domu žive Sněžna Děvčina,

a imenom Sněguročka.

Jej otec jest Mråzko, gospodin zimy.

Mråzko smogl tu zimų sdělati dòlgojų,

V tutų zimų on dobyval silų velikų,

da by zamnogo sněžiti i mråziti lěsy, polja, sela. I on ne jest umorjeny (to dělati), hot́ dneś jest už konec zimy.

Prišel čas: zajedno s ptakami, Vesna vraćaje sę/vraća sę do nas.

Vesna ščedro sypaje cvěty na doly - blågovonja vesny prihodet do prirody.

• Ja čujem jarove zapahy! Či se počinaje li prvy denj vesny?

Ja slyšim, že ja jesm prizvana! Medvěd́ko, izdělaj uslugų, privezi mene.

• (Pozdrav), tato!

• Pozdrav, ględaj: do nas prišla Vesna

• (Pozdrav), milo doćerko!

Ja vidim, ty jesi sovsim doråstla, ty možeš idti poględati na Svět, ako li (jestli) ty hćeš.

• Pogledaj, ljuba! Krasiva panočka ide iz temnogo lěsu. My jesmo stari ljudi, a to vidimo prvy raz!

• Pozdrav! Kto ty jesi, dokųd ideš?

• Ja jesm Sněguročka, ja prosto idem po Světu ne znam dokųd.

Prvy, kto našel mene, prošų, postani mene kako otec, a ja bųdų dobra dòćera

• Bog konečno dava nam dětę!

Časy minujut jedin poslě drugogo, zakončili sę zima, vesna, by potrěbovalo byti lěto, ale nebo jest oblåčno i hlådno. Obyčajni ljudi ne idųt na ulicų, kogda oni ne imajųt veliky povod.

• Znaješ, ja ljubju tvojų igrų na pastušej dudkě.

-Ty hćeš, ja bųdų igrati za tebe? Odkryvaj teplo svojego srdca da by pěsnja byla krasiva.

• Teplo? To ja ne znam, kako to dělati?

• Ah, napriměr, ty dari mene cvět!

• Ty směješ se? Cvěty sųt vsekde, ne jest to dar.

• Cvět jest ne važny. Važny jest podarok. Od tebe.

• Prosim.

• By dobro nositi go blizko srdca... - rěkl Lelj, pripnųči ko sobě cvět.

Lelj pěva o sirotě i o lěsnoj jagodě bez sòlnca.

Milozvųčnost́ jest mnogo prijatna za Sněguročkų. No jej srdce jest spokojno.

• Hej, idemo! Prohodite se s nami!

• Bųdemo vsi razom pěvati - prizyvajųt děvčiny, uslyšavše krasivų pěsnjų.

• Ah, nema tepla od tebe! Bez togo tęžko mně pěvati!

• Ja jesm ne zamrzal jedva!

Bogaty trgovec i vratil se do Posadu.

• Zdravějte, mile děvčiny! Ja jesm prišel za vašų prijateljku, mojų ljubimų Kupavų!

• Prosim vòzmete kako dar te inozemne slådkosti, orěhy, prniky, kolače.

• Vy jeste prijateljky mojej ljuby, i ja ne bųdų skųpy: ja dam vam i monety.

• Dobrodošel, Mizgirju! Ja jesm dòlgo čekala, i ty jesi nazval mene svojejų ljuboju!

Kupava govori Mizgirju, že od tutčas vsi ljudi bųdųt čekati jih svat́bų. Ne možno podvěsti jej!

Kupava vidi Sněguročkų i prizyvaje do prědsvat́benoj zabavy

Kupava pripomni, že oddavna one sųt dobre prijateljky. Nehaj toj konečny denj prěd svat́bojų bųde krasivy za njih.

• Či bųde li to dobro? -(rěče Mizgirj).

Zaměsto togo, Sněguročkě bųde vyše veselo idti s mnojų?

-Ty jesi sråmotny člověk!

Kupava uběgla do brěga rěky. Ona žaliti sę rěkě na svojų bědų.

Lelj slyši, že ona govori kako boli jej duša. Ona imala ljubov v srdcu i byla dobrojų nevěstojų, za čto to bylo surovo izgubjeno?

Ona ne ima sil tųžiti - ona už prosi rěkų potopiti goręče (i izmųčeno) srdce.

• Ne! Na čto ty bųdeš potopiti goręče srdce? (Ono) bųde v porędku s časom! (Srdce bųde žiti!)

Krålj Berendej straži bědy nevěst, ktoryh sut podvěli. Idi do njego!

• Radniče moj, - govori krålj, - ja bezpokojim se o nepogodah. Cěly god nebo bylo nesòlnečno, a zima (byla surova i) dòlgo ne ustųpala vesně.

Sòlnce ne dava dost́ teplo, i jest za čto: ja jesm primětil, že naši ljudi izgubili razuměnje krasoty; oni imajut v srdcah hlåd, samoljubnost́, zavist́.

Poslušaj, druže, hlådenje srdec ne zadovaljaje Sòlnce. Razuměš?

• Da. Mųdry krålju! Ty bys iztvoril Zakon: da by vse ženy by byli věrne, muži by něžno ględali na jih krasotų, a vsi hlåpci by prěsilno ljubili svojih nevěst...

• Hm, či bųde li zakon zaisto pomagati? (pytaje krålj).

• Nikògda.

• Nu i na čto bųde toj zakon?

• Dabysmo ne imali vinų prěd Sòlncem. My ne bųdemo odgovorni za to čto ljudi ne slědujut toj zakon.

Imajų myslj: zajutra my vsi ljudi bųdemo slaviti Jarilov svętok - my bųdemo vsi razom krasivo voditi kolo i pěvati o dobrotě. Hvala tomu bųdemo vråtimo ljudskost́ i srdečnost́.

• Pomilujte, moj krålju. Prosim, uvidite děvčinų Kupavų s žalobojų.

Kralj dozvaljaje děvčině vòjdti.

Kupava pytaje, jest li dobro slěditi dogovory? prisęgy? i věriti ljudam?

• Da, (milo,) hvala tomu žive cělo naše spolòčenstvo!

Kupava govori o svojej bědě i krålj Berendej naznača sud o Mizgirju na zajutra.

Prišel čas suda, sbirajųt sę mnogi ljudi.

Poslě slušanja vsih učestnikov, krålj govori, že Mizgirj jest narušitelj. By potrěbna surova kara, ale Zakon kråljevstva ne ima krvave žrtvy.

• A dalje, - rěče krålj, - ja bųdų poględati na Sněgurocku

Ona byla povod zavisti i råzdora. Hlåpci udaljali sę od svojih nevěst, vsi jih pokrovniki razdråžnjali sę (medžu sobojų).

• Sněguročko

• govori krålj, - potrěbno ukončiti råzpry. Zajutra ty bųdeš nevěsta, ty bųdeš vydana zamųž, potrěbuješ najdti někogo prijatnogo srdcų.

• Ja ne znam, kako. - Srdce bųde skazati.

• Moje srdce molči.

• Veliky krålju! Moja doćerka ne uměje ljubiti, jedino ona ljubi muzikų.

• Ne věrim. Mlådo srdce to prirodno uměje. Ljudi! Jestli zajutra, na Jarilovom Svętku, někto bųde råzpaliti srdce Sněguročky ljubovjų - potom bųde jih svat́ba.

Cěly denj ljudi radostno slavili svętok leta, a Lelj i Sněgurocka byli "dušejų" svętka.

Noć prihodi, svętok zakonči, už sut konečne tancy.

Krålj (po)hvali vśakogo, a osobno - Lelja za pěvanja. Krålj govori: Nehaj mila děvčina bųde nagraditi jego сělovanjem.

V smųtku, Sněguročka priběgla daleko v lěs, ko jezeru, a Mizgirj zablųdil se v lěsu.

Sněguročka laskavo prizyva Vesnų.

• Prosim, prihodi poslušati mojų bědų.

• Čto stalo se, moje dětę?

• Ja jesm medžu ljudami, kako tišina medžu pěsnjami, kako kamenj medžu cvětami... Ja ne znam ljubov, ja ne imajų počutij, ja ne razuměm krasoty v ničem, jedino v muzikě.

Ale Mråzko rěkl, že ljubov može tebe izgubiti!

Nehaj izgubi! Jedna hvilinka ljubvi jest vyše dragocěnna za mene, než sto lět sòlz i smųtka.

• Ako li ty tako voliš, ja jesm gotova to davati. Moj věnec ima tų silų.

• Mamo! Čto je to? Ja razuměm krasotų! Prěkrasny jest zeleny lěs, voda jezera jest prělěpa! A nebo, mamo, nebo! - obdivjaje sę Sněguročka.

• Tvoje srdce jest napolnjeno ljubovju. Prvy člověk, ktorogo bųdeš viděti, bųde ljubimy tobojų.

Ale tebe bųde potrěbno skryvati sę od lica Sòlnca - on može izgubiti tebe.

Potrěbno tebe hoditi jedino v těnju ili pod oblakami. Ne strěčaj se s licem Sòlnca.

• Ja čujem sę v porędku, (konečno)! Ja jesm najvyše ščestlivy člověk v Světu!

• Sněguročko! - zòve Mizgirj - Ja jesm iskal tebe vśu noć, ja jesm hodil vo cělom lěsu. Ja prošim, ne uběgni iznova! Ty bojiš sę mene?

• Ne! Moje srdce jest napolnjeno ne strahom, ale ljubovju! Ja hočem viděti ogònj tvojih očij.

• (Sněguročko!) Tvoje slova sut radost (za mene)! Ja prosim rěče vyše/ješče! Moje ščestje jest veliko.

• Råzsvět bųde skoro, pomoži mi skryvati sę v těnji.

• Ne bezpokoji sę! Oddavna nebo jest bezsòlnečno i oblåčno u nas.

• Veliky krålju! - (prosi Mizgirj, - ) Blågoslovi našų svatbų i našų ljubov.

• Děvčino Sněguročko, či ohotno li ty ideš zamųž, či davaješ li svojų rukų mųžu i svojų ljubov?

• Kralju! Pytaj mene sto raz, sto raz odgovorim - ja ljubim jego!

• Čto stalo se? Veliko ščęstje ili smrt́? Ja vidim Sòlnce, jest prělěpo! Svojų krasotų i život ono dari prirodě! Ja čujem ogònj vnųtri sebe, iz mene izhodi mråz.

Vesno, velika hvala, že ty jesi darila mi možnost́ to poznati!

Moje prijateljky, sbogom! I vsi dobri ljudi!

Moj ljubimy Mizgirju, sbogom!

• Děvčina Sněguročka izčezala, kako sněg vesnoju! Nema jej!

• (Ja byl kako igračka v rųkah Sòlnca)

Ja ne imajų smysl žiti bez Sněguročky/Ja ne bųdų žiti bez Sněguročky