To bylo osm lět tomu. V oktobru v dva tysęci dvanadsetom lětu načęlo sněžiti. To byl poslědny raz, kako tamtoj zimy jesmo viděli sòlnce. Potom jesmo je uględili dopŕva v aprilju. To byla poslědna taka zima, kakų ja pamętajų. Do dnes ne bylo už takoj. To, čto dnes vidite može izględati kako někaka “prěd-zima”. Ale taka jest naša evropska reaĺnosť. Na tom video jest drugy denj Novogo Lěta, drugy denj januara. Zima naslědny raz zapravdų poščędila nam sněga. Ale neprěstanno jest prěkrasna. Legky mråz na vsakyh råstlinah izględaje tako čisto, tako bělo, tako delikatno kako ptačje pera. Vsečto spi, oddyhaje, čekaje na jar, na vesnų. Čekaje daby sę odrađati. Zima to zapravdų čas smŕti. Čas, kako Svět ide na kraj umarjańja. Ale vsegda toj čas sę končaje a nas vitaje vesna, ktora nes e novo žiťje. Ale to ješče ne tutčas, ješče ne dnes. Zima to zapravdų čas naději. Čas, v ktorom možemo sę zatrimati, obstanoviti, zadŕžati. Čas, v ktorom teply čaj i mękka pokryva to sųt naši najlěpši prijatelji (možno doigrati tutoj scenų iz čajem i pokryvų). Čas temnosťi i dumańja. Ale ja mysljų, že zimojų jest potrěbno vojditi i observovati. Za ljudi živųćih prirodojų zima jest časom observovańja, časom planovańja naslědnogo lěta. Čto hćų uględiti vesnojų, jarom? Čto hćų iměti v sadu, čto bųdų saditi, kògda? A či ty jesi zapravdų li uviděl zimų v tom godu? Či može byl li jesi jedino nervozny zato, že napriměr avto zamarznųlo, zato, že v Rođeńje snova ne bylo sněga, a može zato, že jest slizko, kòlzko na stěžkah i ne možno uspěti do råboty? Či ty iměl li jesi čas daby zaljubiti sę v toj zimě? Ona bųde kråtka, ne bųde trajati věčnosť. To jest toj jedin moment v lětu kako jest taka doba, že jest zimno, že može jest sněg, že jest mråzno. To jest toj jedinstveny moment aby uględiti kako svět izględaje zimojų. Či interesoval sę li jesi kako sę izměnjaje město v ktorom ty živeš? Dva tysęci dvadeseto lěto bylo za nas čudno. Za jednyh bylo dobro, za drugyh zlo, uvěrjeno bylo cělo drugo než vsako lěto kako može pamętajemo. Dva tysęci dvadeseto lěto htělo nam zabrati vozduh, htělo nas zaključiti v domah, ale my postojanno dyhajemo. I to jest moje želańje na to Novo Lěto. gluboky dyh Dyhajte vozduhom toj Zemji - dyhajte s njų. Život na tom Světu jest kako zima - ne jest věčny - jest vse meńje časa daby radovati sę vsakym malym momentom. To jest za nas novy čas, v ktory vsečto pomalo snova bųde sę odrađati. Ne možeš togo ne uviděti! zima 2021